Marcus_LD

31-05-14: The olive tree

Een verwarde sub ontmoette een wijze Meester die dol al enige tijd dol was op haar. Ze voelde dat als ze hem zou dienen ze als hij haar ooit zou verlaten haar hart zou breken. 
Ze begeerde hem en had hem nodig, maar stond op het punt om in paniek weg te lopen. 
 
De Meester liet haar op dat moment op tedere wijze voor hem knielen en begon een verhaal over liefde en toewijding. Toen ze naar hem op keek zag ze hem zijn armen spreiden en zijn handen openen. Het leek op een grote boom die zijn takken naar de hemel stekt. Op dat moment leek de Meester verankerd in de bodem en hij torende net als een boom hoog boven haar uit. Toen begon hij te spreken; 
 
Ik ben er voor je, nu en altijd, ongeacht hoe ver de tijd en de ruimte ons meeneemt. Of je bij me wegloopt, of dat je blijft en mij wilt dienen ik zal je niet in de steek laten. Ik ben geduldig als de tijd zelf. Ik zal niets van je nemen, tenzij jet het vrij en helemaal uit jezelf geeft. Los van dit alles is mijn liefde onvoorwaardelijk... 
 
Als een olijfboom die zowel kan voeden als schaduw kan brengen, ben ik blijkbaar verbonden in ons korte leven op deze aarde. Als mijn fruit nodig is je honger te stillen dan geef ik je al het fruit dat je nodig hebt. Als je huid uitdroogt en zijn glans verliest zal de olie van mijn vruchten je huid herstellen en laten glinsteren. Om je op je gemak te voelen zijn mijn bladeren door een geringe bries je gezicht zachtjes strelen. 
Als je discipline nodig hebt zullen mijn takken corrigeren door een wind die stevig waait. 
Als schaduw je moet beschermen tegen de zon, zullen mijn takken schaduw geven en je beschermen. Als je behoefte hebt aan warmte in de nacht zullen mijn gevallen takken de brandstof zijn voor het vuur dat je warm zal houden. Als je behoefte hebt aan een verfrissende bries zullen de bladeren je toewuiven. Jij bent mijn tuinman. 
 
Wanneer je je onderwerpt aan mij, doe je dat op een wijze die mij laat duizelen en levenslust geeft. Wanneer je voor me knielt en de grond bij mijn voeten raakt, geeft je adem aan mijn wortels. Wanneer je me water geeft stroomt mijn sap krachtig door me heen en voedt de hangende en verwelkte bladeren aan mijn moeizaam bewegende takken. 
Wanneer je zelf de voeding met met je blote handen verzameld, sterk je mij met je toewijding. Hoewel mijn leven verder gaat, zal een leven zonder jou niet hetzelfde zijn. 
 
Je toewijding, inzet en onvoorwaardelijke zorg voor mij houdt me levendig en voedt mijn kern. Het voedsel en de bescherming die ik je geef lijkt maar een geringe beloning voor je dienstbaarheid. Vanzelfsprekend dient de tuinman de boom vanuit haar hart en de boom heeft aan haar hart alles wat in zijn vermogen ligt! 
 
Ik ben stevig verankerd in de grond en kan je niet volgen als je weg loopt van mij. Maar wees gerust ik zal overleven. Honderd jaar later of twee van jou levens... ik zal er nog steeds staan, op dezelfde plek, op je wachtend om al mijn kennis en wijsheid met je te delen. 
 
Blijf bij me en wees mijn tuinman. Je kunt niet verdwalen omdat we complementair aan elkaar zijn. Ik ben je toewijding en jij geeft zin aan mijn bestaan. Apart zullen leven en overleven; samen bloeien we eeuwig! 
 
Toen de Meester zijn laatste woorden sprak huilde de sub zichzelf in slaap aan zijn voeten. Die nacht bleef hij staan als de Olijfboom en beloofde haar, tijdens haar slaap onvoorwaardelijk lief te hebben en te beschermen. In de hoop dat ze de volgende dag en de dagen erna met al haar toewijding zijn tuinman zou zijn. 
 
-auteur onbekend -