justcurious75

Over mij

“Mam”, zei ze. Haar lieve meisjesstem kon op geen beter moment klinken. Terwijl ik mijn ogen langzaam opende, en naar mijn dochter keek, bedacht ik me dat ik had gedroomd. Akelig gedroomd. Ik had gedroomd dat ik een oude vrouw was geworden. Het type vrouw dat ik altijd zo verafschuwde. Oud, alsmaar terugkijkend naar het ‘geweldige’ verleden, daardoor wat zuur of het heden en diep van binnen verbitterd vanwege het feit dat haar jeugd inmiddels ver achter haar lag. Vreselijk! Zo’n vrouw zou ik nooit en te nimmer worden. Dacht ik. Gaandeweg die ochtend kwam ik tot de confronterende constatering dat die akelige droom toch aardig realiteit was geworden. Van de speelse, spontane vrouw die ik ooit was, bleek bijna niets meer over. Wat was er met me gebeurd!??!? Vermoedelijk hetgeen wat veel vrouwen van mijn leeftijd herkennen: Studeren, vriendje krijgen, werken, samenwonen, carrière maken, trouwen, kinderen krijgen. En dan houdt het op. Spontaan een drankje doen wordt “ik kan niet omdat ik geen oppas heb” en feesten tot je de zon weer ziet opkomen wordt “vroeg naar bed, morgen zijn kinderen weer vroeg wakker.” Pijnlijke constatering. Dat betekent niet dat ik ergens spijt van heb. Mijn kinderen zijn mij het meest dierbare in de wereld. Mijn huwelijk is mij veel waard, net zoals mijn vriendschappen, familie en werk dat ook is. Kortom, ik heb nergens spijt van. Maar toch. Ben ik dan enkel en alleen die 36-jarige moeder, vrouw, zus, vriendin en collega? Nee! Althans, die droom deed me beseffen dat ik dat niet wil zijn! Verlangend kijk ik terug toen ik een tiener was. Ik was toen een mooi meisje, dat veel aandacht kreeg van de jongens en mannen. Zoals eigenlijk iedere jonge, ontwikkelende vrouw vond ik dat geweldig, en maakte daar ook optimaal gebruik van. Ik dacht niet te veel na over dingen en deed veel uit spontaniteit. Zo experimenteerde ik al op jonge leeftijd met seks. Té jonge leeftijd, beredeneert vanuit mijn oogpunt als moeder, maar goed. Ik kwam op veel plaatsen terecht waar ik de meest spannende dingen meemaakte. Dingen die je op die leeftijd niet zou moeten meemaken, maar je tegelijkertijd ook meteen een stuk volwassener maken. Wederom zeg ik hier: ik heb nergens spijt van! Ondanks mijn vaak wat naïeve gedrag, wist ik toch altijd overal enorm van te genieten. Het werkte bijna verslavend… Het ‘erge’ van verslavingen is dat je er altijd terug naar verlangd. Zo is dat ook een beetje bij mij. Ik fantaseer vaak over hoe het zou zijn als ik weer een meisje van 16 was geweest. Vrijheid, blijheid en geen zorgen. Heerlijk dat idee… Maar dat kan alleen niet. Zoals ik al stelde: ik heb een gezin en wat er ook gebeurt, zal ik die nooit en te nimmer op het spel zetten. Ik wil niet, en ga dus ook niet vreemd. Toch wil ik mijn wilde kant weer herontdekken. Zodoende deed ik wat elke trouwe vrouw hoort te doen: met haar man praten. Hij kwam met het idee om het gesprek op te zoeken met gelijkgestemden. Zonder bijbedoelingen, maar gewoon “veilig” via internet met anderen in contact komen… Zodoende ben ik hier. Tot chats!